In GTO magazine nummer 1 van 2009 staat een acht pagina tellend artikel over de Lancia Stratos. Naast deze door een Ferrari motor aangedreven auto  was het tijdschrift ook aanwezig bij de opening van Munsterhuis waar het met Francesco Balli sprak.

Ball, regionaal manager van Ferrari West-Europa denkt niet dat de fabriek het in 2009 zo moeilijk gaat krijgen als andere fabrikanten. De California moet voor een nieuwe doelgroep zorgen en in het najaar komt Ferrari met een speciale versie van een bestaand model waar nog niets over los gelaten wordt. Ook komt er volgens Balli geen SUV of diesel omdat dit niet past bij het Ferrari DNA. De F1-transmissie behoort daar wel toe en dus is het niet gezegd dat de transmissie met dubbele koppeling uit de California op alle modellen zal komen. De F1-bak is veel opzwependeren past beter bij de volbloed sportauto's die Ferrari bouwt.

De Lancia Stratos is de enige productie-auto die speciaal voor het wereldkampioenschap rally's is ontworpen. Dat hierdoor een winnaar onstond is dus geen verrassing. Met mannen als Munari, Waldegaard en Darniche werden vele zeges en kampioenschappen behaald in de jaren zeventig. In Groep 4 waren de wagens heer en meester tussen 1974 en 1978 toen de Fiat-leiding besloot dat de Stratos plaats moest maken voor de Fiat 131 Abarth. 

Net zoals bij Ferrari is de ontstaansgeschiedenis van de Stratos in nevelen gehuld. Sommigen beweren dat Cesare Fioriona na het zien van het prototype Bertone Stratos op de salon van Turijn in 1970 tot het idee kwam een auto te bouwen met maar een doel: rallyrijden. Anderen zeggen dat de nooit in productie gekomen Ford GT70 de directe aanleiding was voor de Stratos. Feit blijft dat het prototype van 1970 sterk afweek van de uiteindelijke productieversie.

Omdat de auto voor de rallysport ontwikkeld was, moesten er 400 exemplaren geproduceerd worden voor straatgebruik om aan de homologatie eisen te voldoen. Chassisnummer 1924 vond zijn weg naar de Fiat-dealer in Den Haag en heeft zijn leven in Nederland doorgebracht. De circa 15000 km die op de teller staan zijn door drie Nederlandse eigenaren bij elkaar gereden.

Marcello Ghandini tekende voor de wigvormige Stratos, die een gewichtsverdeling van 40:60 had en een stalen monocoque met buizenframe eraan gekoppeld. Achterin de V6 van de Dino 246. Er werden twee wedstrijdversies geproduceerd, te weten een groep 4 en een groep 5 versie.  Deze hadden respectievelijk 270 en 380 pk bij een gewicht van 888 kilogram. Vanaf 1976 werd dit zelfs opgevoerd naar 480 tot 580 pk.

De Stratos staat bekend om zijn listige weggedrag, maar de verslaggever geeft aan dat het gaspedaal slechts zwaar gaat en dat de zitpositie niet gemaakt is voor lange mensen. Daarnaast vragen de remmen wat gewenning alsmede de stug schakelende versnellingsbak.

GTO magazine ligt in de kiosk voor 5,25.