Veertig jaar geleden, in 1967, verscheen op de internationale circuits de volgens velen mooiste Ferrari ooit gebouwd: de 330 P4. Een eerbetoon aan deze schitterende bolide.

In de jaren ’60 was Ferrari heer en meester in het sportwagenkampioenschap voor merken. In 1963 spatte de aspiraties van Henry Ford om Ferrari bij Ford in te lijven uiteen door een veeleisende Enzo Ferrari. Henry Ford besloot om het Ferrari op het circuit betaald te zetten.

In 1966 slaagde Ford er in de eerste grote klap uit te delen. De zegenreeks van Ferrari met zes Le Mans-overwinningen op een rij sinds 1960 werd doorbroken door de succesvolle zeven liter Ford GT40. Ook de wereldtitel voor merken ging in 1966 naar Ford.

1967 was voor Ferrari het jaar van revanche. De auto die daar voor moest gaan zorgen was de nieuwe 330 P4. Ferrari bouwde slechts drie 330 P4s; s/n 0856, 0858 en 0860. Vergeleken met zijn voorganger, de 330 P3 uit 1966, had de P4 een iets kortere (2400 mm i.p.v. 2412 mm) en iets bredere wielbasis (zo’n 20 mm), nieuwe wielophangingen, een nieuwe versnellingsbak en een motor met nieuwe cilinderkoppen met drie kleppen per cilinder i.p.v. twee. De nieuwe motor produceerde nu 450 pk i.p.v. 420 van de P3.

De nieuwe motor plaatste Ferrari ook in een bestaand chassis, dat van 330 P3 uit 1966 (s/n 0846), waardoor een 330 P3/4 ontstond.

De overige twee gebouwde 330 P3s werden als 412 P gereedgemaakt voor privé-teams en voorzien van de nieuwe motor, maar dan met carburateurs i.p.v. injectie. De gedachte hierachter was de wens van Ferrari om punten te scoren, maar niet verslagen te worden door de privé-teams. De motor van de 412 P produceerde 420 pk i.p.v. 450 voor de P4. De eerst gebouwde 330 P3, s/n 0844, nu getransformeerd tot 412 P, werd geleverd aan het North American Racing Team (NART) en s/n 0848 aan Scuderia Filipinetti.

Daarnaast bouwde Ferrari ook nog twee nieuwe auto’s voor privé-teams. Deze kregen de wielbasis van de 330 P4 en ook de nieuwe motor, maar dan wederom met carburateurs i.p.v. injectie. S/n 0850 werd geleverd aan Ecurie Francorchamps en s/n 0854 aan Maranello Consessionaires.

Hoewel de chassis en techniek van bovengenoemde Ferrari’s dus verschilden, hadden ze één ding gemeen: een prachtig body, gebouwd door Piero Drogo’s Carrozzeria Sports Cars in Modena.

330 P4 in het kort

330 P4 in het seizoen 1967

De eerste race van het seizoen 1967 was in het hol van de Leeuw: de 24 uren van Daytona, in het land van Ford. De race werd een klap in het gezicht van Ford en een legendarische overwinning voor Ferrari. De foto van de Ferrari’s die als eerste, tweede en derde over de finish kwamen ging de hele wereld over. Het moment is ook vastgelegd in het logo van het jaar 1967 zoals dat dit jaar is gebruikt bij de viering van 60 jaar Ferrari.

De overwinning van de belangrijkste race van het jaar, de 24 uren van Le Mans, ging echter net als het jaar ervoor naar Ford met de GT40. Twee 330 P4s werden tweede en derde. Ford bleef op Le Mans domineren t/m 1969.

In de overige races van 1967 wist Ferrari echter voldoende successen te behalen om de wereldtitel in het sportwagenkampioenschap binnen te halen. De wereldtitel was een kroon op de carrière van de 330 P4 en een passend afscheid van Ferrari’s P-serie. In 1968 werd voorgeschreven dat er van sportwagens met motoren van meer dan 3-liter inhoud tenminste 25 exemplaren gebouwd moesten zijn. Ferrari had niet de mogelijkheden om daar aan te voldoen en nam afscheid van het wereldkampioenschap voor Sports Prototypes, waar het sinds het begin in 1953 aan had deelgenomen. Ferrari keerde in 1969 terug met ’n schitterende, maar weinig succesvolle 312 P, om in 1970 over te gaan op de 512 S.


330 P4 in Nederland

Helaas, geen enkele 330 P4 heeft Nederlandse geschiedenis. Voor zover bekend is er zelfs nog nooit een 330 P4 binnen onze landgrenzen te bewonderen geweest. De eerst gebouwde 330 P4, s/n 0856, is na deel te hebben uitgemaakt van de collectie van Albert Obrist sinds 2000 in bezit van de Canadees Lawrence Stroll.
S/n 0858 is sinds begin jaren ’70 in bezit van de Amerikaan Walter Medlin.
Zij die ooit de collectie van Pierre Bardinon hebben mogen aanschouwen hebben ook een blik kunnen werpen op s/n 0860, de laatst gebouwde 330 P4, sinds begin jaren ’70 in bezit van de Fransman.


330 P4 s/n 0856

Tijd om stil te staan bij de schoonheid van de 330 P4. De afgebeelde foto's zijn van s/n 0856, die o.a. de volgende race-resultaten heeft behaald:
- 2e in de 24 uren van Daytona, gereden door Mike Parkes en Ludovico Scarfiotti, #24;
- 1e in de 1000km van Monza, gereden door Chris Amon en Lorenzo Bandini, #3;
- 3e in de 24 uren van Le Mans, gereden door Willy Mairesse en "Beurlys", #24;
- 5e in de BOAC 500 op Brands Hatch, gereden door Ludovico Scarfiotti en Sutcliffe, #7.

S/n 0856 is de enige 330 P4 met zijn originele body. De auto werd afgelopen zomer tijdens het Ferrari 60 Concorso d'Eleganza (waar de foto's zijn gemaakt) 1e in zijn klasse en won ook de Best of Show in de klasse voor ‘Racing Cars’.
Commentator Simon Kidston had voor de P4 een passende benaming: “Ferrari’s holy grail”…

(tekst & foto’s: Wouter Brand, contact: Dit e-mailadres is beveiligd tegen spambots, u heeft JavaScript nodig om het te kunnen bekijken )